اين روايت با سند و متن با ضميمه در اولش گذشت . آيهء اول مضمون دعاى حضرت نوح ( ع ) است - از طبرسى است كه مقصود از بيت او خانهء او است ، و بعضى آن را مسجد او دانسته و برخى كشتى او ، و بعضى گفته‌اند خانهء محمد است و براى عموم مؤمنين و مؤمنان از امت محمد ( ص ) ، مقصود از بيت گاهى ساختمان است و گاهى انساب شريفه ، چنانچه شاعر گفته : آنكه برافراشت بلند آسمان * خانهء ما ساخت عزيز و كلان مجلسى شواهد بسيارى آورده كه بيت بر خاندان اطلاق شده است و سپس گويد : در اين خبر وجوهى آيد : 1 - مقصود از بيت همان بيت معنوى باشد يا اهل بيت چنانچه دانستى ، و بيوت انبياء همه يكى است كه آن را براى خلافت كبرى ساخته و آن بيت عزت و شرف و كرامت و اسلام و ايمان و نبوت و امامت و طهارت است و اهلش يك سلسله‌اند كه خدايشان از هم آفريده است و هر كه پيرو آنها باشد در خانهء آنها است و با آنها است و ولايت‌شعاران شيعه در اين بيتند و دعاى نوح شامل آنها است . 2 - مقصود اين است كه چون مقصد نوح از « لِمَنْ دَخَلَ بَيْتِيَ » دخول در ولايت او و اهل بيت او است هر كه داخل در ولايت ائمه گردد داخل در اهل شده و دعاى وى را مشمول گرديده . 3 - ولايت به فتح واو باشد به معنى امامت و خلافت يعنى هر كه امام شود در خانهء انبياء است يعنى در منزلت و مقام آنها است كه رياست عامهء در دين و دنيا است و قيد به مؤمن براى اخراج غاصب خلافت است . از مجلسى ( ره ) - گويا در اين خبر فضل را به پيغمبر تفسير كرده و رحمت را به ائمه ( ع ) يا هر دو را به همه ، زيرا آنان فضل و رحمت خدايند و شايد هم همه نعم مقصود باشد و ذكر آنها براى بيان افضل افراد فضل